نداند به جز ذات پروردگار      که فردا چه بازی کند روزگار 

اگر رستمی پور دستان زال        تو را چرخ گردون دهد گوشمال

به عزت مناز و به ذلت منال        که  این هر دو را  زود  آید زوال

چو پیروز گشتی بترس از گزند     که یکسان نماند سپهر بلند